Hoe het allemaal begon!

Een groet aan alle goede mensen!

Ik ben Vladimír, oorspronkelijk uit Oekraïne. In het verre jaar 1993 kwam ik op de mooie leeftijd van 20 naar Tsjechië als bouwvakker. Drie jaar werkte ik in de bouw, daarna volgden een studie in Praag en een gezin met twee prachtige kinderen. Ik bouwde een huis voor mijn gezin en begon na te denken over de volgende stap.

In 2012 benaderde een Tsjechische vriend mij: hij had een bestelling voor pellets voor een Škoda-fabriek. Ik dacht: “Geweldig, zo draag ik tenminste een beetje bij aan schonere lucht in Tsjechië.” Dus ging ik naar Oekraïne om pelletfabrieken te bouwen. Alles verliep goed en we leverden pellets door heel Tsjechië.

Maar in 2014 kwamen de Russen oorlog voeren in Oekraïne. Toen ze de Krim innamen, liep de grens op slechts 40 km van een van onze fabrieken. De situatie was gespannen: Rusland wilde ook het hele zuiden van Oekraïne innemen. Elke dag verwachtten we een aanval. Al mijn medewerkers begonnen zich voor te bereiden op een oorlog met hun vroegere “broeders”. Toen ik mijn 21-jarige secretaresse 's ochtends achter haar bureau zag slapen omdat ze 's nachts ging schieten, hield ik het niet meer uit en begon ik me ook te herinneren wat ik tijdens mijn militaire dienst had geleerd. Zware lichamelijke overbelasting en de stress van het wachten zorgden ervoor dat ik op een nacht een beroerte kreeg: de helft van mijn gezicht raakte verlamd, mijn oog ging niet dicht en mijn algehele psychische toestand was verschrikkelijk.

Een flinke klap van mijn engeltjes. Ik begreep dat oorlog niet mijn weg was. Ik was niet bang voor de dood, maar de gedachte dat een deel van mijn lichaam de rest van mijn leven niet meer zou werken, maakte me bang. Ik keerde terug naar Tsjechië, waar mijn gezin en veel goede vrienden woonden. De fabrieken in Oekraïne die ik moest achterlaten, slokten al snel al het geld op. Zodra ik stopte met geld sturen, begonnen de mensen die daar werkten auto's en alles wat verkoopbaar was te verkopen.

Ik moest helemaal opnieuw beginnen. Ik zocht iets dat mij uit mijn depressie zou halen en mijn hart zou vullen met het enthousiasme dat ik vóór mijn vertrek naar Oekraïne had.

Toen kwam ik op YouTube een muziekinstrument tegen waarvan de klank mij verraste. Het was gemaakt van een oude gasfles en bracht magische, klokachtige tonen voort. Ik herinnerde me hoe mijn oma in mijn jeugd mensen hielp en hun vaak aanraadde onder klokken te gaan staan, omdat hun trillingen genezend waren. Ik zag toen geen andere weg en ging naar een schroothandel om een expansievat te kopen en mijn eerste muziekinstrument te proberen te maken. Het resultaat zag er vreselijk uit en klonk nauwelijks: de informatie op internet verschilde zoals altijd van de werkelijkheid. Later vond ik echter in Oekraïne iemand die al drie jaar zulke trommels maakte. Samen maakten we enkele van mijn eerste trommels, waarmee ik gelukkig terugkeerde naar huis in Tsjechië.

Precies toen werd trommelen mijn dagelijkse therapie. Elke dag zat ik met een trommel en speelde — niet voor de muziek, maar voor mezelf. Ik verwachtte geen wonderen. Toch begon ik geleidelijk te merken hoe de stijve linkerkant van mijn gezicht langzaam ontspande. Het oog dat eerder niet goed kon sluiten, begon te verbeteren. Er liep minder vaak speeksel uit mijn mond en de onaangename spanning verdween geleidelijk. Mijn linkerhand gehoorzaamde nog steeds niet voor honderd procent, maar ook daar voelde ik een duidelijke vooruitgang.

Trommelen hielp mij niet alleen lichamelijk, maar ook psychisch. Telkens als ik opging in het ritme van de trommel, ontspande mijn hele lichaam heerlijk. Maar zodra ik terugkeerde naar oude problemen en stress, kwamen alle klachten weer terug. Toen begreep ik dat ik mijn levenswijze moest veranderen. Minder stress, meer rust en regelmatig trommelen — dat alles bracht mij een echte en blijvende verbetering.

Vandaag zijn er op mijn gezicht geen sporen van de beroerte meer te zien en ik weet heel goed dat de trillingen van de trommel meer zijn dan geluid: het zijn genezende golven die het lichaam zacht strelen en ook de ziel raken.

Ik wilde de trommels ook aan andere mensen aanbieden. Daarom presenteerden mijn zoon en ik onze trommel op internet via crowdfunding (een platform waarop mensen uit de hele wereld vrijwillig geld geven om nieuwe projecten te steunen). Tot onze verrassing was de trommel uit Tsjechië heel populair en steunden 1500 mensen het project!

Hoe nu verder? Het was een grote verantwoordelijkheid tegenover de mensen die in ons geloofden. We moesten de productie organiseren. Ik had geleerd trommels van oude gasflessen te maken, dus zo begonnen we. Mijn zoon moest elektronica gaan ontwikkelen, waar hij geen ervaring mee had, en ik moest muziekinstrumenten maken die ik nog nooit had gemaakt — bij honderden tegelijk.

Ik ging opnieuw naar Oekraïne en kocht alle oude gasflessen in de omgeving van Cherson op. We begonnen met handmatige productie. In 6 maanden maakten we 300 trommels die er niet erg goed uitzagen en ieder op hun eigen manier klonken (toen begreep ik dat zelfs ijzer een geheugen kan hebben: elke gasfles was minstens 20 jaar oud en had natuurlijk een eigen verhaal). Een ramp: duizenden dollars en maanden werk verdwenen, met slechts een paar trommels in handen waarvoor ik me niet hoefde te schamen.

Alex (mijn zoon) zat in een vergelijkbare situatie. Hij had de elektronica op zich genomen en verklaarde na een halfjaar dat het niet ging. Grote wanhoop door de totale mislukking, maar we gaan door…

Ik ging op zoek naar een fabrikant met een hydraulische pers van 300 ton en naar ijzer dat kon klinken. Alex begon samen te werken met een nieuwe elektronicaontwikkelaar. Ik vond een fabriek in Polen die de eerste 1000 trommels voor mij maakte. En die waren goed. We regelden de 7D-laser in Polen; de uiteindelijke productie vindt plaats in Tsjechië. De productie kostte ons zes maanden en daarna vlogen de trommels eindelijk de hele wereld over.

Voor de elektronica moesten we na een jaar weer van ontwikkelaar wisselen en opnieuw beginnen, maar de derde ontwikkelaar was geweldig en maakte het werk af. De volgende versie van de trommels maakten we van nog beter, speciaal ijzer (een legering, geen schroot), dat 4500 km aflegt om ons te bereiken.

Ondanks alle obstakels gaven we niet op: we houden van ons werk en onze trommels.

We blijven ontwikkelen: de huidige trommel is boller, klinkt lang na en heeft een speciale Komatex-verf die één geheel met de trommel vormt. De elektronica is klaar. Momenteel wordt samen met psychologen onderzocht hoe trommels met een elektronische leraar kinderen positief beïnvloeden.

We hebben al vastgesteld dat de trommels met hun wonderbaarlijke trillingen de psyche positief beïnvloeden en we hebben veel brieven van mensen uit de hele wereld die zeggen dat ze echt een genezende werking hebben.

In de toekomst willen we met onze trommels groepstherapieën geven, concerten in kerken organiseren en mensen blijven verrassen met hun klank en trillingen.

Bij voorbaat dank aan iedereen die in ons gelooft en ons steunt door trommels uit onze werkplaats te kopen.
Vladimír Jerechynsky